Bu, bir iyi niyetli bilinç kadar tatlı gökyüzünün altında, bu işi gücü, acelesi olan kalabalığın içinde yalnızlığı o kadar ağırdı ki, bir an, nasıl olup da gerçekten var olabildiğine şaştı; o birinin korkulu rüyasıydı herhalde, o korkulu rüyayı gören sonunda uyanacaktı. Neyse ki öfke yeniden doludizgin kabardı, her şeyi örttü, Daniel çılgın bir öfkeyle canlandığını hissetti ve kaçış başladı, sözcüklerin akını başladı; Mathieu'den nefret ediyordu.
Akıl Çağı
Jean-Paul Sartre
syf. 217
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder