Peki yazarın olumsuz bir kahraman gibi göründüğü bu anı kitabını niye Nihal'e vermiştim? Bir cümle için. Kitabın bir yerinde yazar, âşıkların birbirlerinin geçmişlerine de sahip çıkmak istediğini söylüyordu. Şimdi, benim saat ayarlı planım şuydu: Nihal kitabı okurken bu cümleye geldiğinde, onun çocukluk fotoğraflarına bakarken benim söylediğim bir şeyi hatırlayacaktı. Nihal'in ilkokul öğretmeninin kolunun altında, akrabalarının arasında, bir doğum gününde üzeri pasta ve meşrubat dolu bir masanın arkasında, bir kır gezisinde başında hasır şapka bir katırın üzerinde ve bir tanıdığın şekerci dükkânında, kocaman bir fıstıklı helva kalıbının yanı başında, şeker kavanozlarının arasında (Ait olduğu yerde, kesinlikle ait olduğu yerde!) çekilmiş fotoğraflarına bakarken, "Aptalca bir şey ama, bu fotoğraflarda kendimi de arıyorum, bulamayınca da kederleniyorum." demiştim.
Barış Bıçakçı
Bizim Büyük Çaresizliğimiz
syf. 109
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder