Delikanlılığından beri, yanından geçen insanların kendisine hiç aldırmamalarına alışıktı, nedeni de -bir zamanlar sandığı gibi- onu aşağı görmeleri değil, varlığının farkına varmamalarıydı. Onun başka insanlar gibi, çevresini saran bir uzamı, havada yaydığı bir dalgası, hani, öbür insanların yüzüne düşürebileceği bir göglesi olmamıştı. Ancak biriyle doğrudan doğruya çarpıştığı zaman, kalabalıkta ya da ansızın bir köşe başında, o zaman, o kısa an içinde, karşısındakinde onu algıladığını gösteren bir belirtiye rastlardı; çarptığı kimse çoğu zaman dehşetle irkilir, bakışlarını birkaç saniye için, sanki aslında hiç var olmaması gereken, gerçi düpediz karşısında, ama yine de bir şekilde yok olan Grenouille'a diker, sonra hemen oradan uzaklaşır, Grenouille'u da anında unuturdu...
Patrick Süskind
Koku
syf. 162
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder