Yazgıydı bu. Bir zamanlar yaşamış olan onca kişiden, nasıl olup da şimdi yalnızca benle Nuto'nun, yalnızca bizim sağ kaldığımızı kendi kendime soruyordum zaman zaman. Bir zamanlar içimi saran bir özlem vardı (bir sabah San Diego'da bir kahvede neredeyse çıldırtıyordu beni), ana yoldan gidip çam ağacıyla ıhlamurların arasındaki kapıdan girmek, sesleri, gülüşleri, tavukları dinlemek ve şaşırıp kalan herkesin -uşakların, kadınların, köpeğin, ihtiyarın- yüzüne karşı - kızların ela gözleri, kara gözleri terastan tanıyacaklardı beni- "İşte geldim, geri döndüm," diyebilmek istiyordum; bu isteği söküp atamıyordum içimden. Geri dönmüştüm, orataya çıkmıştım, para sahibi olmuştum -Angelo'da kalıyor, Cavaliere ile dertleşiyordum- ama beni tanıması, bana dokunması gereken yüzler, sesler, eller yoktu artık.
Cesare Pavese
Ay ve Şenlik Ateşleri
syf. 77
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder