siz, yaşayanlar!

"Üzülmüyorum. Kendimi çok perişan hissediyorum..." dedi Olga soluk almak için bir süre durarak.
"Ben daha perişan hissediyorum," dedi Oblomov, "fakat bunu hakettim. Sen niye kendine azap çektiriyorsun?"
"Gururumdan," dedi Olga. "Ben cezamı çekiyorum. Kendi gücüme güvenmiştim, işte yanlışım bu, senin korktuğun şeyler değil. Ben seni yaşama döndürebileceğimi, benim için yaşamaya başlayabileceğini ummuştum. Bunun hata olduğunu göremeyip ümitlenmiştim. Fakat şimdi!" dedi ve iç çekti, konuşamıyordu.
Sessizliğe gömülüp kaldı.
"Dayanamıyorum. Dizlerim titriyor. Benim yaptıklarımla taş bile yaşamaya başlardı," diye sürdürdü bitkin bir sesle. "Artık hiçbir şey yapamayacağım. Hiçbir yere gitmeyeceğim. Yaz parkına bile. Hiçbir faydası yok. Senin ölüden ayrımın yok! Değil mi İlya?" dedi ve kısa bir aradan sonra ekledi, "eğer gurur ve kapris nedeniyle senden ayrılırsam beni kınamazsın değil mi?"
Oblomov başını salladı.

Ivan Gonçarov
Oblomov
syf. 376-377