Ama daha önceleri de korkmuştum. Örneğin köpeğim ölürken. Beni sonsuza kadar suçlu gören köpek. Çok hastalanmıştı. Bütün gün yanı başında diz çökmüştüm; birden odaya bir yabancı girince yaptığı gibi kesik, kısa havladı. Bu havlayışı bu an için sanki kararlaştırmıştık, elimde olmadan kapıya baktım. Ama artık hayvanın gövdesine girmiş bulunuyordu. Telaşla bakışlarını aradım, o da benimkileri araştırıyordu; şu var ki vedalaşmak için değil. Bana sert ve şaşkın bakıyordu. İçeri salıveren benmişim gibi sitem ediyordu. Önleyebileceğime emindi adeta. Beni o ana kadar gözünde gereğinden fazla büyüttüğü meydana çıkmıştı. Kendisine anlatabilmem için artık zaman kalmamıştı. Son dakikasına kadar sitemli sitemli ve terk edilmiş, bakıp durdu bana.
Rainer Maria Rilke
Malte Laurids Brigge'nin Notları
syf. 130
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder