Kaç kez o sözcükleri karalarken, son hazırlıklarını yaparken düşlemiştim onu. Sırf rol yaptığına, aslında beni korkutmak istediğine, dozu da yanlışlıkla fazla kaçırdığına inandırmıştım kendimi. Herkes de böyle olması gerektiğini, olsa olsa apansız bir depresyon sonucunda, anlık bir kararla kendini öldürmüş olabileceğini söylerdi. Ama kimse daha beş gün önce ona neler dediğimi bilmezdi. Kimse bilmezdi ki, sanki bıçağı daha da acımasızca saplamak istercesine eşyalarımı da alıp götürmüştüm ve sonunda artık bavullarımı kaparken, dinginliğimi hiç bozmadan şunları söylemişti o: 'Sanırım biliyorsun bunun ne demek olduğunu?' Neyi kastettiğini bal gibi biliyordum ama anlamamazlıktan gelmiştim. Onu korkağın biri sayıyordum, kaç kez kendisine de söylemiştim bunu... Ve şimdi yatakta boylu boyunca yatıyor, beni dikkatle süzüyordu, onu öldürenin ben olduğumu bilmiyormuş gibi.
Stanislaw Lem
Solaris
syf. 67
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder