O yoldan yalnız dönerken ortakçı olarak çalışan Valino'nun bütün bu yıllar boyunca -Altmış yıl mı, yoksa daha mı az?- nasıl bir yaşam sürmüş olabileceğini düşünüyordum. Eşyalarını, kendisinin bile olmayan bir arabaya yükleyip bir daha geçmeyeceği yollara düşerek, kim bilir kaç evi, kaç tarlayı terk etmek zorunda kalmıştı; oralarda yatıp kalktıktan, yiyip içtikten, sıcakta soğukta çapa salladıktan sonra. Dul olduğunu biliyordum, karısı bir önceki çiftlikte ölmüştü, erkek çocuklarının büyüklerini de savaşta kaybetmişti, bir oğluyla kadın akrabalarından başka kimsesi yoktu. Bu dünyada ne işi vardı artık?
Cesare Pavese
Ay ve Şenlik Ateşleri
syf. 33
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder