"...Neyse ki bugün Amalia'yı daha iyi anlayabiliyorum. O hepimizden çok çekti; bunu nasıl yaptı ve bugün hala aramızda nasıl yaşıyor, akıl erdiremiyorum. Annemiz belki hepimizin acısını çekti; üzerine birdenbire çöktüğünden çekmişti bunu ve uzun da çekmedi; bugün de bir şekilde çektiği söylenemez, daha o zamanlar zihni karışıktı. Ama Amalia sıkıntı çekmekle kalmadı, bunu anlayacak kadar da aklı vardı; biz sonuçlarını görüyorduk, o ise nedenlerini; küçük bir çare umuyorduk biz, o her şeye karar verildiğini biliyordu; biz fısıldamak, o yalnızca susmak zorundaydı; gerçekle göz göze duruyor ve yaşıyordu ve bu yaşama bugünkü gibi katlanıyordu o gün de."
Franz Kafka
Şato
syf. 243
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder