"Bana ihtiyacın mı var? Seni görmediğim şu dört yıl boyunca bana ihtiyacın mı oldu? Ama hiçbir şey duyurmadın."
Gülerek konuştum, kendisine kin beslediğim sanısına kapılmasın diye. Bu gülüşün pek iğreti olduğunu hissediyorum, rahat değilim.
"Amma aptalsın! Seni görmek ihtiyacını duymuyorum tabii. Bunu demek istiyordun değil mi? İnsanın içini açan bir görünüşün yoktur, bilirsin. Benim ihtiyacını duyduğum senin yaşayıp gitmen ve değişmemendir. Sen, Paris'te ya da oraya yakın bir yerde duran şu platin metre gibisin. Herhangi bir kimsenin onu görmek istediğini hiç sanmam."
Jean-Paul Sartre
Bulantı
syf. 204
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder