Havadan ölüm kokusunu almış, ürpermişti. Onu, etleri gevşemiş kolundan yakaladım, ama ihtiyar vücudu direnip titremekteydi.
"İstemem... İstemem..." diye çığlıklar atıyordu.
Zavallı, ölümün ayak bastığı bir bölgeyi geçmekten korkuyordu... Azrail görüp de hatırlamasın diye... Bütün ihtiyarlar gibi, bizim zavallı dilberimiz de topraktaki otun içine saklanmaya, yeşil olmaya çalışıyordu; toprağa gizlensin, koyu kahverengi olsun da, ölüm onu fark etmesin diye...
Nikos Kazancakis
Zorba
syf. 190
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder